Terwijl de zomer in de Zaanstreek voor onze Amnesty-werkgroep een rustige periode is, staat de wereld op veel plaatsen letterlijk en figuurlijk in de fik. In Frankrijk en Spanje zijn de grote branden nauwelijks onder controle te krijgen. Angst, evacuaties, verlies van huis en haard… Catastrofale klimaatveranderingen die we met z’n allen op ons mooie aardbolletje voornamelijk zelf hebben veroorzaakt. Nu de nood aan de man is, gaan we daarover nu even niet in debat. Dat doen we later wel. De feiten liggen er toch al. Het grootste belang is voorlopig veiligheid voor mens en dier.
Behalve het natuurgeweld zelf neemt ook het aantal klimaatvluchtelingen toe. Mensen trekken straks in groten getale van gebieden met bijna ondraaglijke hitte naar iets koelere streken. Een gedwongen vertrek van de plek waar je geboren en getogen bent, laat altijd sporen na. Of dat nou komt door het klimaat of door uitbuiting, racisme, hardvochtige regimes, religie of overtuiging: het levert altijd frustratie, pijn en ellende op. En het duurt in veel gevallen jaren voordat je kunt zeggen: hier voel ik me helemaal thuis.
Je gunt niemand op de wereld al dat leed, hoe dat dan ook veroorzaakt wordt.
Alice Mandjes
Foto: Ralph Fotos via Pixabay